شب مهتابي
 
بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
       همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
              شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه‌ي جانم گل ياد تو درخشيد
     باغ صد خاطره خنديد
             عطر صد خاطره پيچيد

   يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
         پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

    ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
       تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
      من همه محو تماشاي نگاهت

***

         آسمان صاف و شب آرام
            بخت خندان و زمان رام
             خوش

 
***

   يادم آيد : تو بمن گفتي :
               ازين عشق حذر كن
               لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
                آب ، آئين
            تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
      باش فردا ، كه دلت با دگران است
        تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن

***

            با تو گفتنم :
              حذر از عشق ؟
                                    ندانم
           سفر از پيش تو ؟
                       هرگز نتوانم
        روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
      چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

 
       اشكي از شاخه فرو ريخت
         مرغ شب نال

 
      يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
        پاي در دامن اندوه كشيدم
         نگسستم ، نرميدم

       رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
 
      نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
         نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
            
 بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه   گذشتم
ه‌ي تلخي زد و بگريخت
                         اشك در چشم تو لرزيد
                               ماه بر عشق تو خنديد

***


***
ه‌ي عشق گذران است
ه‌ي ماه فرو ريخته در آب
              شاخه ها دست برآورده به مهتاب
            شب و صحرا و گل و سنگ
           همه دل داده به آواز شباهنگ